தமிழ் நெடுங்கணக்கின் இரண்டாம் எழுத்தாகிய உயிர்நெடில். அ ஆ இ ஈ...எனவரும் (தொல். எழுத். நச்.). ஆ மாகோ னவ்வணையவும் பெருமே (நன். 248). ஆவெனும் எழுத்தை முதலுறு நாமத்து அரிமதர் மழைக் கணாள் (செ. பாகவத. 489).
ஆ²
பெ.
ஏழிசைகளைத் தமிழ் முறைப்படி குறிப்பிடும் போது முதல் இசையாகிய குரலுக்குரிய குறியீட்டெழுத்து. ஆ ஈ ஊ ஏ ஐ ஒ ஔ எனும் இவ்வேழெழுத்தும் ஏழிசைக்குரிய (திவா. நி. 2419).
ஆ³
பெ.
1. விலங்கின் பெண் பொதுப் பெயர். (கதிரை. அக.)
2. பெற்றம், எருமை, மரை இம்மூன்றன் பெண்பாற் பெயர். பெற்றமும் எருமையும் மரையும் ஆவே (தொல். பொ. 615 பேரா.). அத்தக்கள்வர் ஆ தொழு அறுத்தென (அகநா. 7, 14). செங்கண் புனிற்றாக் காதல் குழவிக்கு ஊறுமுலை மடுக்கும் (ஐங். 92). ஈற்றா விருப்பின் போற்றுபு நோக்கி (பொருந. 151). மரை ஆ மரல் கவர மாரி வறப்ப (கலித். 6, 1). ஆ பயன் குன்றும் (குறள். 560). ஆ இன நிரை தீம் பால் பிலிற்ற (திணைமொழி. 30). ஆ வேறு உருவின ஆயினும் ஆ பயந்த பால் வேறு உருவின அல்ல வாம் (நாலடி. 118). நல்லாப்படுத்த நடுகல் உழலையும் (பெருங். 1, 52, 27). ஆ புகு மாலை (முத்தொள். 54). அவ்வுரை கேட்ட வேந்தன் ஆவுறு துயரம் எய்தி (பெரியபு. திருநகரச். 32). கன்றாகிக் கதறினார்க்குச் சேதா ஆகி (தாயுமா. பா. 14,6).
(சிவ) ஞானம். ஆகமம் என்னும் மொழியில் ஆ என்பது ஞானம் (சைவ. நெறி பாயி. 23 உரை). ஆ சிவஞானம் க மோட்ச சாதனம்...பெயராயிற்று (சி.சி.சுப. 18 மறைஞா.).
ஆ⁸
பெ.
அல்லா. ஆ என்றும் ஈ என்றும் ஊ என்றும் நின்ற வுனை (ஞானப்புகழ்ச்சி 130).
ஆ⁹
பெ.
ஆறு, விதம். தன்கண் அருள் பெறுமா தான் (முத்தொள். 37). மைத்துன மங்கை மரூஉமா கண்டு (பெருங். 1,36, 272). சிவமானவா பாடி (திருவாச. 11.4). இயல்பினின் பட்டவா முழுவதும் பரிவினால் உரை செய்தான் (கம்பரா. 4, 5, 15). தலையினால் வணங்குமா போல் (பெரியபு. திருநாட்டுச். 22).
ஆ¹⁰
பெ.
ஆகுகை. இலயித்தவாறு உளதா வேண்டும் (சி.போ. பா. 1,2).